Meest bekeken
Reisverslag Eric Vrijsen: de Gardenroute is een bloemenroute – deel één
Een roadtrip van Kaapstad naar Port-Elisabeth langs de lagunes en rotskust van de Indische Oceaan. Pinguïns spotten, walvissen zoeken, glimlachen om de taal van koppige boeren. Terug via Route 62 en de wijngebieden rond Stellenbosch. ‘Dankie!’
Niet de eindbestemming, maar het traject zelf is het doel van een roadtrip. Je markeert twee bijzondere punten op de landkaart en daartussen zal een onvergetelijk vakantieavontuur zich afspelen.
Liefst een route van kust tot kust, zoals de legendarische Route 66 van New York naar San Francisco. Of een lange tocht langs een oceaan, zoals de Panamericana die eerst van Alaska tot Costa Rica en dan van Panama tot Zuid-Chili de kustlijn van de Pacific blijft volgen. In Zuid-Afrika is de Gardenroute onweerstaanbaar en bovendien beter te behappen dan andere legendarische roadtrips met hun vele duizenden kilometers. Van Kaapstad naar Port-Elisabeth slingert het 700 kilometer lange traject zich langs natuurreservaten, schattige stadjes, culinaire hoogtepunten.
Al rijdend zie je steeds de Indische Oceaan, die eeuwig op deze rotskust blijft beuken. Er zijn plekken waar je vanaf het strand een groot deel van het jaar walvissen kunt waarnemen, strandjes waar je honderden pinguïns observeert en kliffen die, met aanduidingen als ‘Frans se klip’ en even later ‘Piet se klip’, herinneren aan het Nederlandse koloniale verleden.
Aantrekkingskracht
Geen betere plek om de aantrekkingskracht van deze kustlijn te voelen dan de 1.086 meter hoge Tafelberg. Vlak voor zonsondergang kijken we uit over Kaapstad, een miljoenen-metropool in het omhulsel van een natuurreservaat. Praktisch onmogelijk om hier een stad te vestigen, maar het is ze gelukt en kijk eens hoe fotogeniek alles is geworden.
Straks zal de zon wegzakken in de Atlantische Oceaan, terwijl aan de Oostzijde van de Tafelberg het relatief warme water van de Indische Oceaan steeds meer wolken landinwaarts opstuwt. Het is als een witte deken die door een onzichtbare hand, traag maar krachtig, over de spectaculaire bergketen van de Devils Peak en de ‘Zeven Apostelen’ wordt uitgerold. In de verte blinken de lichtjes van Houtbaai, waar het mistig lijkt te worden. Naar het Westen toe, wordt het luchtruim helder. Daar zien we deze dag definitief wegglijden in de richting van Zuid-Amerika. De Tafelberg bezorgt je bij zonsondergang een uitzicht van bijna religieuze proporties.
Even krachtig als de Kaapse wind is hier het verlangen om die kustlijn langs de Indische Oceaan te volgen. Natuurlijk eerst naar Kaap de Goede Hoop, een iconische plek die niemand mag missen. We volgen de weg via de Chapmans Peak Drive, een weg die in de rotsen is uitgehouwen. Adembenemende, iconische uitzichten, maar alles heel herkenbaar, want deze weg figureert in de reclamefilmpjes van talrijke automerken. Nergens ter wereld vonden autofabrikanten en reclamemakers zulke prachtige bochten en haarspelden om de wegligging van hun nieuwste bolides in beeld te brengen.
Achter het stuur van onze Toyota Urban Cruiser bekruipt je de neiging om ook zo stoer te gaan chaufferen. Maar pas op voor de wielrenners. En sowieso dwingt het uitzicht op de parelwitte stranden je om de snelheid te temperen.
Zalig doorrijden
Het verkeer in Zuid-Afrika is relaxed. De grote steden zijn erg druk. Daar kun je op de autosnelwegen nog wel eens in dikke files belanden. Maar ligt de stad eenmaal achter je, dan kun je provinciale wegen kiezen en – 60 kilometer per uur in de bebouwde kom en tot 120 kilometer daarbuiten – zalig doorrijden. Op de doorgaande wegen is het helemaal niet druk. We meden de autobanen.
De provincies Weskaap en Ooskaap gelden in Zuid-Afrika als het toonbeeld van goed bestuur, waardoor het wegenonderhoud uitstekend is geregeld. Elders in het land stikt het van de plotselinge kuilen in de weg, maar hier niet. Het asfalt is van een kwaliteit waar menig Europees land een puntje aan kan zuigen.
Dat geldt ook voor de hoffelijkheid van de automobilisten. Het is hier gebruikelijk dat je op de doorgaande wegen ruimte geeft aan achteropkomend verkeer. Zodra je iemand in je achteruitkijkspiegeltje ziet die wil inhalen, ga je even vlak langs de berm rijden en kan hij je makkelijker voorbij. Is de auto je gepasseerd, dan krijg je altijd een bedankje. De automobilist laat even zijn alarmlichten werken: “Dankie!”
De Gardenroute begint eigenlijk in Mosselbaai en eindigt net voorbij Plettenberg en het Tsitsikamma Nationale Park. Dat is een traject van zo’n 300 kilometer, waar je – als je alle bezienswaardigheden bezoekt – een paar weken voor nodig hebt. Inmiddels wordt het hele traject tussen Kaapstad en Gqeberha (Port-Elisabeth) als ‘Tuinroute’ aangeduid. We hadden tien dagen, dus moesten we onze hoogtepunten en tussenstops goed plannen.
Dit was nog maar het begin van de reis door Zuid-Afrika. Morgen ontdek je op Reisbizz hoe het vervolg van deze reis eruitziet.
Gerelateerde berichten
Recente berichten
Laatste Magazine
Laatste column
Laatste blog
Copyright © 2026 Reisbizz