Ik sta voor bij Café Nel met mijn koffie en kijk naar de rij oranje fietsen. Zo’n beeld waarvan je weet: dit wordt geen dagje luisteren en knikken. Dit wordt bewegen. Precies wat Rotterdam vraagt.
We stappen op samen met 30 reisprofessionals op uitnodiging van het Arubaans verkeersbureau. Sylvester voorop, wij erachteraan, en binnen een paar minuten voel ik het al. Deze stad moet je niet bekijken, deze stad moet je doen. Trappen, sturen, opletten. Rotterdam geeft zich niet prijs aan mensen die blijven hangen. Hier geldt een simpele regel: niet lullen, poetsen.
Dat zie je overal. Terwijl we door de stad trekken, schuift het ene verhaal in het andere. Nieuwe horeca naast oude panden, initiatieven die nergens om toestemming lijken te vragen. Ondernemers die gewoon begonnen zijn. Geen groot plan op papier, wel iets neerzetten en kijken wat er gebeurt. Rotterdam in z’n puurste vorm.
Onderweg stoppen we bij de Heilige Boontjes. Wat een plek. Niet alleen goede koffie (heel belangrijk), maar ook een hart dat klopt voor goede doelen. Hier wordt gewerkt aan kansen, tweede mogelijkheden, en een beetje hoop. Ik kijk om me heen en zie focus, spanning, vaak trots. Kleine stappen, grote impact. Dit is geen mooi verhaal voor de bühne, dit is dagelijks doen. Hier krijgt die Rotterdamse mentaliteit gezicht.
We springen weer op de fiets en de stad trekt ons verder.
Bij het stadhuis rollen de kersvers getrouwde echtparen naar buiten, alles strak geregisseerd, alles perfect. En wij fietsen er dwars doorheen, een oranje slinger die zich nergens iets van aantrekt. In de groep gebeurt hetzelfde. Sharicia Hasham van het Arubaans verkeersbureau en reisprofessional Monique zoeken hun weg op de fiets. Niet vanzelfsprekend voor hen, wel vastberaden. Ik zie ze meters maken, lachen, bijna vallen en doorzetten. Dat is precies wat deze dag laat zien: je leert door te doen, niet door ernaar te kijken.
Aan het eind staan we weer bij Café Nel. Fiets tegen de gevel, drankje in de hand, kaasblokjes, leverworst en bitterballen op de bar. Gesprekken lopen door, er wordt gedanst met de stad nog in ons hoofd. Dit was Rotterdam. En Rotterdam geeft altijd dezelfde boodschap mee: niet lullen, poetsen.