4 maart 2026
Thumbnail voor Sander Lamers: waar de Finse stilte bijna pijn doet

Sander Lamers: waar de Finse stilte bijna pijn doet

Rust, stilte en het respect daarvoor. Zo laat mijn eerste kennismaking met Fins Lapland zich het best samenvatten. Of eigenlijk mijn ervaring met Finland als geheel. Na vier maanden afstuderen in het warme, levendige Barcelona leek het me een passend slot om aansluitend vier weken door Finland te reizen.

In mijn zomerse outfit stapte ik het Iberia-vliegtuig in. Boven Nederland zwaaide ik nog naar mijn vrienden en familie. Eenmaal geland op Finse grond, viel één ding me direct op: rust. Of beter gezegd: het respect daarvoor.

In Barcelona had ik me het openlijk telefoneren op straat en in het openbaar vervoer volledig eigen gemaakt. Zonder erbij na te denken zette ik die gewoonte voort na aankomst in Finland. Tot ik de norse blikken op me gericht voelde en begreep dat dit hier duidelijk niet de norm was.

Het gekakel in de Spaanse metro’s maakte plaats voor een bijna tastbare stilte in het Finse openbaar vervoer. Ook opdringerigheid is er ver te zoeken: mensen geven elkaar ruimte, met zichtbaar respect voor elkaars aanwezigheid, of juist afwezigheid.

Via Tampere, Jyväskylä, Oulu en Rovaniemi reisde ik verder richting Lapland. Hoe noordelijker ik ging, hoe meer de natuur het overnam. Op een ijskoude avond trotseerde ik met mijn snowboots een dik pak sneeuw. Ik stond letterlijk en figuurlijk stil bij de stilte. Geen passerende auto’s, geen telefonerende mensen, helemaal niets. Het was zo stil dat het bijna pijn deed aan mijn oren.

Totdat een husky in de verte huilde naar zijn soortgenoten. Dat ene geluid maakte meteen duidelijk waar ik was.

Na een maand Finland keerde ik terug naar Nederland en kwam ik, bijna letterlijk, van een koude kermis thuis. Stress, drukte, opdringerigheid. Die Finse rust had best mee terug mogen vliegen naar Nederland.

Recente berichten