Een goede vaste klant zegde onlangs een offerte voor een reis naar Amerika bij mij af. Inclusief voorbespreking en uitwerking had ik daar behoorlijk wat uren in zitten. Het ging bovendien om een route net buiten de gebaande paden, dus dat vroeg om extra research.
De reden voor zijn plotselinge afzegging: binnen het gezin groeide de aversie tegen Amerika als vakantiebestemming. Begrijpelijk in deze tijd. Tegelijkertijd: die politieke situatie was er ook al toen hij met zijn plannen bij mij kwam. Dat besefte hij zelf ook, want hij vroeg mij om een factuur te sturen voor de uren die ik in het voorstel had gestoken.
Dat had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. Ik heb namelijk nog nooit eerder kosten voor een offerte in rekening gebracht. Daar heb ik verschillende redenen voor, maar de belangrijkste is dat ik altijd vind: als een reisvoorstel niet doorgaat, ligt dat (deels) aan mij.
Alleen: in dit geval klopte alles. Het lag niet aan het voorstel.
Administratief was het geen probleem. Ik houd al een tijd vrij nauwkeurig bij hoeveel uur ik per aanvraag besteed, gewoon via een tool in mijn boekhoudprogramma. Dus dat overzicht had ik zo paraat.
En toen, in dezelfde week, een andere klant. Die liet een op het oog vrij complexe reis naar Argentinië uitwerken en zei: “Vergeet je niet het extra werk in rekening te brengen?”
Twee duidelijke signalen in korte tijd. Voor mij bevestigt dat een trend die al langer gaande is: de inkomsten van een reisverkoper komen steeds minder uit een percentage van de reissom (commissies) en steeds meer uit de marge die je zelf creëert. Het verschil tussen inkoop en verkoop, inclusief de waarde van je eigen werk.
De hele column van Kees lezen? Klik op deze link.
Meer van dit soort verhalen lezen? Word member en ontvang elke maand het nieuwste magazine op je deurmat.