Het zwembad is stil. Echt stil. Geen gespetter, geen geschreeuw, geen kind dat vanaf de rand aftelt voordat het met een plons het water in springt. Rondom mij liggen volwassenen met een boek, een zonnebril en de ontspannen blik van mensen die niets hoeven op te lossen. Ik ben deze zomer in een adults-onlyhotel. En ik geniet ervan. Dat is enigszins ongemakkelijk om toe te geven, want ik hou van kinderen. Van hun nieuwsgierigheid, hun ongeremde logica en het talent om van een eenvoudig zwembad binnen tien minuten een waterspektakel te maken. Alleen hoef ik dat talent niet iedere vakantiedag van dichtbij te bewonderen. Na een paar dagen merk ik hoe aangenaam het is dat niemand iets van mij nodig heeft. Ik drink mijn koffie warm, lees een paar pagina’s achter elkaar en hoef niet op te letten of er ergens een kind met een opblaaskrokodil in nood verkeert.
Adults-only is allang geen niche meer voor een handvol reizigers die liever een andere hotelketen kiezen. De reisbranche ziet de vraag groeien en het aanbod volgt. En ik begrijp dat. We willen allemaal iets anders uit een vakantie halen. De een wordt gelukkig van een waterpark, de ander van een hangmat en ik van een ontbijt dat ik volledig in mijn eigen tempo kan opeten. Toch voelt mijn adults-onlyhotel ook een beetje als een vakantie in een bubbel. Alles is ingericht op comfort en rust. De wereld buiten de hotelpoort blijft even op afstand. Wat overblijft is heerlijk. En nogal kunstmatig. Daar zit voor mij de interessante vraag. Ik ben zelf steeds beter geworden in het wegfilteren van wat me niet uitkomt. Op mijn telefoon doe ik het al jaren. Ik kies wat ik lees, kijk en volg. Op vakantie kan ik die selectie nog verder doorvoeren. En ik doe er vrolijk aan mee.
Tegelijkertijd voel ik ongemak. Ik geniet van een omgeving die volledig op mijn behoefte aan rust is ingericht, terwijl ik ondertussen nadenk over waarom ik daar zo blij van word. Natuurlijk horen kinderen bij de samenleving. Ik hou van hun lawaai, nieuwsgierigheid en onvoorspelbaarheid. Alleen niet altijd naast mijn ligbed. Dus ja, geef mij die adults-onlyvakantie. Ik boek hem zo weer. Daarna stap ik met liefde de echte wereld in, waar kinderen bestaan, koffie soms koud wordt en niemand zich aan mijn persoonlijke vakantievoorwaarden houdt.
Eigenlijk is dat ook wel weer een verfrissend idee.